Ροκαροντας στο μανχατταν,στη αρχη του περασμενου αιωνα…

Ενα χρόνο πριν η Αμερική πάρει μέρος στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Νέα Υόρκη – κυρίως η       περιοχή Little Armenia στην λεωφόρο Lexington και η Little Syria κοντά στο δημαρχείο –      ήταν η νέα πατρίδα για τους  μετανάστες  των οποίων οι ζωές τους στις πατρίδες τους είχαν καταστραφεί από τον πόλεμο.Στην προσπαθειά τους να επιβιώσουν , μια σκηνή μουσικών γεννήθηκε ανάμεσά τους. Οι δύο κυριότερες δισκογραφικές εταιρίες, η Columbia και η Victor, ασχολήθηκαν με την μεταναστευτική σκηνή, ηχογραφώντας τη μουσική τους σε δίσκους 78 στροφών. Μουσική για τους νοσταλγούς της πατρίδας

Μερικές δεκαετίες μετά: ο Ίαν Ναγκόσκι, ένας ιδιοκτήτης δισκάδικου στη Βαλτιμόρη, βρέθηκε με ένα κουτί ελληνικών ηχογραφήσεων γραμμοφώνου. Συλλέγοντας δίσκους του ίδιου είδους, ανακάλυψε ιστορίες για τις ζωές των μουσικών που τους δημιούργησαν

Στη συνεντευξη που εδωσε στο Vice Magazine  μεταξύ άλλων αναφέρει ότι:

Το 2006 αγόρασε ένα πακέτο δίσκων 5 δολλάρια ,από κάποιους που άδειασαν το σπίτι ενός Ελληνα που πέθανε

εντυπωσιάστηκε απο τη φωνή της Μαρίκας Παπαγκίκα και έβγαλε ένα δίσκο με τραγούδια της (TheFurtherTheFlameTheWorseItBurnsMeMississippi Records)

ανακάλυψε οτι η Μαρικα άρχισε να ηχογραφεί στη Νέα Υορκη το 1918 .Υπεύθυνος της Columbia ήταν τότε  ο  Παναγιώτης Τουντας, ο οποίος ανακάλυψε την Ρόζα Εσκενάζυ και την Ρίτα Αμπατζη που ήταν τραγουδίστριες της επόμενης γενιας.

Ενας αλλος παραγωγός της εποχής ήταν ο Τέτος Δημητριάδης ,ο οποίος ηχογράφησε για πρώτη φορα την Μυσιρλού

http://www.youtube.com/watch?v=Tcmiqv8LwXw&feature=player_embedded

Στην Columbia επίσης έβγαλε δίσκο ο Αχιλλέας Πούλος (στην διάρκεια της ποτοαπαγόρευσης σέρβιρε στο μπαρ του ούζο σε φλυτζανάκια του καφέ-να σημειωθεί οτι στο  LA γνώρισα τον γιο του Γιώργο πριν 10 χρόνια…)

αναφέρει επίσης τον μπουζουκτσή Ιωαννη Χαλικιά(πολλές παρανομίες απο χόμπυ…)

όλη η συνέντευξη στο   http://www.vice.com/read/these-people-rocked-manhattan-at-the-beginning-of-the-last-century

Advertisements